Mapa obiektów - Diecezja Gliwicka

punkt

Bojszów
Wszystkich Świętych

punkt

Boronów
NMP Królowej Róż...

punkt

Bytom
Ducha Świętego

punkt

Bytom
Wniebowzięcia NMP

punkt

Cieszowa
Św. Marcina Bisk...

punkt

Gliwice
Katedra Św. Piot...

punkt

Gliwice
Wniebowzięcia NMP

punkt

Gliwice
Wszystkich Świętych

punkt

Gliwice Ostropa
Ducha Świętego

punkt

Gliwice Ostropa
Św. Jerzego

punkt

Karchowice
Św. Katarzyny Al...

punkt

Koszęcin
Trójcy Świętej

punkt

Lubliniec Steblów
Św. Teresy Bened...

punkt

Miasteczko Śląskie
Drewniany kośció...

punkt

Poniszowice
św. Jana Chrzcic...

punkt

Rachowice
Trójcy Świętej

punkt

Sierakowice
Św. Katarzyny Al...

punkt

Sieroty
Wszystkich Świętych

punkt

Smolnica
św. Bartłomieja

punkt

Tarnowskie Góry
Matki Bożej Król...

punkt

Zabrze
Św. Józefa

punkt

Zacharzowice
Św. Wawrzyńca

punkt

Żernica
Św. Michała Arch...

mobile Wersja mobilna
English
Deutsch
Française

Boronów - NMP Królowej Różańca Świętego

Dekanat: Woźniki  |  Powiat: lubliniecki  |  Gmina: Boronów  |  Adres: 42-283 Boronów, Wolności 1

Kroniki kościelne z XIX w. informują o powstaniu pierwszej świątyni w Boronowie już w trzynastym stuleciu – w roku 1221 lub 1291. Obiekt ten miałby spłonąć sto lat później w wyniku uderzenia pioruna. Przesłanki, na których oparte są owe relacje, wydają się jednak bardzo wątłe.

W kolejnych stuleciach Boronów należał do parafii w Lubszy, która znajdowała się, wraz z całym dekanatem bytomskim, w diecezji krakowskiej. Najstarsza wzmianka o owej parafii pochodzi z 1374 roku. Za sprawą właścicieli Lubszy przeszła ona w XVI wieku w ręce protestanckie. Postępy reformacji w tej części Górnego Śląska mogły stanowić impuls do podjęcia inicjatywy budowy boronowskiej świątyni. Boronów należał wówczas do katolickiej rodziny Dzierżanowskich. Fundatorem kościoła, którego budowę rozpoczęto prawdopodobnie w roku 1611, był hrabia Andrzej Dzierżanowski, co poświadcza relacja jego syna, Aleksandra Ernesta, z roku 1647: "Śp. Ojciec mój upatrując, że na tymże państwie żadnego nie ma kościoła, że sam, z małżonką, dziatkami i podwładnymi swymi ku nabożeństwie gdziekolwiek jeździć musiał, na swe dusze zbawienie przy Boronowie kaplice lub kościółek pod tytułem Św. Andrzeja zbudować dał…". Swe pierwotne wezwanie boronowska świątynia zawdzięczała prawdopodobnie osobie fundatora, który postanowił uhonorować swego patrona.

Roboty budowlane ukończono najpóźniej w 1621 roku. Ołtarz główny wykonano już trzy lata wcześniej, na co wskazuje widoczna niegdyś na retabulum inskrypcja "A.D. 1618". W tym samym roku wybuchł bunt stanów czeskich przeciw władzy Habsburgów, do którego przyłączyły się stany morawskie i śląskie. Dało to początek wyniszczającemu konfliktowi znanemu jako wojna trzydziestoletnia. Jedną z jego konsekwencji była rozprawa z protestantyzmem, który na Górnym Śląsku zepchnięty został poza nawias publicznego życia. Tryumf katolicyzmu znalazł swój wyraz w wielu artystycznych fundacjach.

Posługę duszpasterską w kościele sprawowali początkowo krakowscy franciszkanie konwentualni. W drugiej połowie XVII w. w ich miejsce pojawili się dominikanie z Opola. W latach osiemdziesiątych siedemnastego stulecia prawo patronatu nad świątynią przejęli Kotulińscy, nowi właściciele wsi. Podobnie jak wcześniej Dzierżanowscy, otoczyli boronowski kościół troskliwą opieką. W 1716 w ramach diecezji wrocławskiej utworzony został archiprezbiterat lubliniecki. Włączono doń, jako samodzielną placówkę duszpasterską – tzw. kurację – kościół boronowski. Podlegał on odtąd parafii w Sadowie, a nie, jak dotychczas, parafii w Lubszy, znajdującej się w granicach diecezji krakowskiej.

W 1734 roku biskup wrocławski dokonał konsekracji świątyni w Boronowie. Być może od tego momentu nosi ona wezwanie Najświętszej Marii Panny Królowej Różańca. Nowe patrocinium wynikało prawdopodobnie z bliskich związków z dominikanami. Zakon ten promował kult różańcowy, zakładając w tym celu stosowne bractwa. Według legendy różaniec miał zostać ofiarowany w XIII w. założycielowi zgromadzenia – św. Dominikowi – przez samą Matkę Boską. W rzeczywistości modlitwa różańcowa ukształtowana została w środowisku dominikańskim znacznie później – w piętnastym stuleciu. W dobie wyznaniowych sporów uzyskała wśród katolików wielką popularność, a sznur modlitewny, pomocny w jej odmawianiu, stał się jednym z głównych atrybutów katolickiego życia.

Boronowskie bractwo różańcowe powołano do życia w roku 1755, kiedy większa część Śląska należała już do Królestwa Prus. Wówczas założono także bracką księgę, która zachowała się do dziś w parafialnym archiwum. W pierwszym dziesięcioleciu istnienia konfraterni przystąpiło do niej dwa tysiące wiernych – głównie ze Śląska, ale także z Polski i Moraw.

W dniu 18 stycznia 1868 roku boronowska kuracja została podniesiona przez biskupa wrocławskiego Heinricha Förstera do rangi samodzielnej parafii. Patronat nad świątynią sprawowali wówczas właściciele dóbr koszęcińskich – książęta von Hohenlohe-Ingelfingen. Pięć lat po erygowaniu parafii doszło do uchwalenia ustaw antykościelnych, które rozpoczęły okres "Kulturkampfu". Polityka kanclerza Otto von Bismarcka miała na celu ograniczenie wpływów kościoła katolickiego na życie publiczne i poddania go kontroli państwa. Do sprzeciwiających się decyzjom władz duchownych należał boronowski proboszcz, ksiądz Eisenecker, któremu wytoczono proces sądowy. Po jego śmierci na parafii osadzono proboszcza niezatwierdzonego przez biskupa. Stało się to przedmiotem szeregu artykułów w prasie katolickiej i przyczyną bojkotu "rządowego" księdza przez znaczącą część parafian.

Po podziale Górnego Śląska w 1922 roku i utworzeniu diecezji katowickiej parafia boronowska weszła w jej skład. Od roku 1992 stanowi część diecezji gliwickiej.

Galeria

miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka
miniaturka